وبلاگ بحر

تفاله های آمریکا

bahr — Mon, 02 Nov 2009 03:41:31 GMT

نبايد ما فراموش كنيم كه در جنگ با امريكا هستيم. ما در جنگ با امريكا و تفاله هاي امريكا [هستيم]، اين تفاله هايي كه قالب زدند خودشان را و ما غفلت كرديم، الان هم هستند. بايد هر يك از اينها را شناسايي كنيد و به دادگاهها معرفي كنيد، ننشينيد كه باز يك جايي را آتش بزنند. اينها مي خواهند خرابي كنند كار ندارند به اين كه كي كشته بشود وكي از بين برود، دشمني خصوصي هم با هيچ كدام ندارند ... آزادي انفجار! آزادي انفجار اينها مي خواهند. اينها مي خواستند كه اين منافقين هم آزاد بيايند توي مردم و بعد از يك سال ديگر بسياري ازجوانهاي ما را منحرف كنند آزادانه و بسياري از كارهايي كه مي خواهند مخفيانه انجام بدهند، آزادانه انجام بدهند، براي اينكه، آزادي است! بيجهت نيست كه در آن نطقهاي با اجتماع زياد روز عاشورا سوت مي زنند و كف مي زنند. امام مظلوم ما به شهادت رسيده، روز شهادت امام مظلوم ما، پاي نطق و سخنراني يك نفر آدمي كه با آنها دوست است كف مي زنند و سوت مي كشند و امريكا را از ياد مي برند. خط اين بود كه اصلا امريكا منسي بشود. يك دسته شوروي را طرح مي كردند تا امريكا منسي بشود، يك دسته "الله اكبر" را كنار مي گذاشتند، سوت مي زدند و كف مي زدند آن هم روز عاشورا. خط اين بود كه اين قضيه مرگ بر امريكا منسي بشود.

صحيفه امام(ره) ، ج15، صفحه29

موسوی و طرفداران غرب را به سیستان بفرستید

bahr — Mon, 19 Oct 2009 03:51:28 GMT

یادآوری روز قدس امسال

از یک ماه مانده به روز قدس امسال، تبلیغات سنگین رسانه های اسرائیلی، اصلاح طلبان و آمریکایی ها برای به راه انداختن موجی در حمایت از غرب و اصلاح طلبان در روز قدس شروع شد. در روز قدس حضور عظیم امت اسلامی، سبب شد تا حتی رهبران سبز نیز نتوانند بیش از دقایقی از ماشین خود پیاده شوند و فرار را بر قرار ترجیح دهند. رسانه های اصلاح طلب دست به دامان فتوشاپ شدند (http://www.inn.ir/newsdetail.aspx?id=26305). دیگر رسانه های غربی نیز به مسائل حاشیه ای تجمع سبزها پرداختند. مهمترین حاشیه که به صورت مشترک توسط رسانه های اسرائیل و اصلاح طلب مورد اشاره قرار گرفت، شعار « نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» بود.

پیش از این در سایت وزارت خارجه اسرائیل اعلام شده بود که قرار است این شعار در روز قدس توسط «موج سبز» داده شود. هرچند حضور امت اسلامی این موج را در کمتر از یک ساعت تبدیل کف کرد، اما شعار مذکور توسط شیفتگان غرب (اصلاح طلبان) بارها داده شد.

سیستان و بلوچستان، شهادتگاه نیروهای مخلص

سالیان سال است که بچه های سپاه، نیروهای بسیجی و مردمی، سربازان نیروی انتظامی و مردم شریف سیستان مورد حملات وحشیان گروهک های مورد حمایت غرب قرار می گیرند. در آخرین مورد، دیروز عمله های اسرائیل و انگلیس، جمع زیادی از برادران سپاهی را به شهادت رساندند. در بین شهدا، نام فرماندهان بلندتر مرتبه سپاه نیز دیده می شود.

فرماندهان سپاه که توسط اصلاح طلبان شیفته غرب در ایران به دیکتاتوری متهم می شوند، در راه حفاظت از مرزهای این مملکت و در راه اعتقاداتشان به قرآن جانشان را فدا کرده اند و هنوز هم در این راه جان می دهند. آنها نه تنها در لبنان که در استان های مرزی کشور خود نیز در مقابل شیفتگان غرب و نوکران غرب ایستاده اند و جان خود را فدا می کنند.

پیشنهادی نو

فکر می کنم اکنون با توجه به حوادثی که در ماه های اخیر اتفاق افتاده است بتوان پیشنهادی نو و کارگشا را به مسئولان کشور ارائه کرد:

از این پس، موسوی، خاتمی، کروبی و دیگر سبزی هایی که در راهپیمایی های خود شعارهایی نظیر «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» را سر دادند، را به سیستان بفرستید تا ببینیم آیا آنها به اندازه چند «دیکتاتور» شهامت دارند که برای دفاع از «ایران» به سیستان و بلوچستان بروند یا بزدلانی حقیر هستند که تنها برای نوکری اسرائیل و انگلیس، شعار می دهند.

امیدوارم مرد باشند و بدون اندکی تامل به استان های مرزی رفته و در مقابل جنایتکارانی (که اتفاقا نوکری آمریکا و انگلیس را می کنند و توسط همانها ایجاد شده اند) بایستند.

ضمنا میرحسین موسوی و سید محمد خاتمی و مهدی کروبی که برای بالا بردن آمار شهدای خیالی خود، برای دختران فراری مجلس ختمی می گرفتند و بیانیه صادی می کردند هنوز در خصوص جنایت دیروز نوکران غرب سکوت کرده اند.

سبز ها و اربابانشان را رها نکنیم!

bahr — Wed, 30 Sep 2009 03:14:18 GMT

قطب عالم توهم

فرض بفرمایید فردی که قطب عالم توهم است، فکر می کند که قرار است در روز قدس میلیون ها حامیش به میدان آمده و در دفاع از خودش، اسرائیل، آمریکا و اصلاح طلبان شعار بدهند. وقتی به راه پیمایی می رود، می بیند که موج سبز خیالیش با حضور یک ملت با شرف تبدیل به کف شده است. مجبور می شود برای خالی نبودن عریضه پیاده شود ولی آنقدر هوادارانش کم هستند و مردم از دست حماقت های سبز خودش و سبزی های دیگر به ستوه آمده اند که ظرف پنج دقیقه و به زور و ضرب گاز اشک آور محافظانش فرار می کند. انصافا هر کس جایش باشد تا یک سال حرف نمی زند. پس بیخود نیست که می گویم «قطب عالم توهم»، چون طرف بعد از ده ـ و فقط ده روز ـ بعد از کما بیرون آمده و درباره روز قدس و اتفاقات ده روز پیش توانسته بیانیه بدهد و بگوید که هرچند راه پیمایان علیه من شعار می دادند ولی من آنها را دوست دارم! (البته نباید نقش اطرافیان قطب عالم توهم را فراموش کرد که با فتوشاپ به ایشان که با چشم خودش وقایع روز قدس را دیده روحیه می دهند: http://www.inn.ir/newsdetail.aspx?id=26305)

تولد سبز

دوباره فرض بفرمایید همان فرد در طول یک ماه با تبلیغات گسترده در روزنامه ها و سایت های رسمی خود اعلام می کند که میلاد با سعادتش در روز هفتم مهر است. در طول این مدت، توسط احزاب و جریانات سیاسی حامی خود، برای برگزاری تجمعات سبز تدارک وسیعی می بیند. دانشگاه باز می شود و در روزی که قرار است هزاران دانشجوی سبزپوش برایش بادکنک هوا کنند، در حدود دویست دانشجو در دانشگاه تهران جمع می شوند. در همان حال دو تا سه برابر آن جمعیت در مخالفت با موسوی و بدون هماهنگی قبلی در دانشگاه جمع می شوند. هر کس باشد حداقل تا چند سالی درباره جشن تولدش اظهار نظر نمی کند. اما جناب موسوی یک روز مانده به روز تولدی که حاصل توهم های سبزش هست، بیانیه می دهد که اشتباه شده است و اصولا تولدم مهرماه نیست!

شهدای سبز

فردی را در نظر بگیرید که سایتش اعلام می کند که 72 تن از یاران سبزش غریبانه به شهادت رسیده اند. درلیست مذکور نام 70 تن آمده است. بیست و سی برنامه ای در این خصوص پخش می کند و دروغ بودن ادعای مذکور را ثابت می کند. بعد همان سایت با اعتماد به نفس اعلام می کند که کشته شدن سی تن از این افراد برایش محرز شده و در خصوص مابقی نظری ندارد. ضمنا این سی تن، لزوما یاران امام میرحسین نبوده اند و عابرانی که در خیابان راه می رفته اند و بدون نظر بوده اند هم جزء یاران امام میرحسین حساب شده اند. دوباره بیست و سی یک برنامه دیگر پخش می کند و با سعیده پورآقایی مصاحبه می کند. سعیده پور آقایی همان فردی است که میرحسین اعلام کرده بود که جزء یارانش بوده و به در راه سبزش به شهادت رسیده است. البته حاج آقای کروبی هم کشف کرده بودند که به ایشان قبل از شهادت تجاوز شده است و در سایتشان مطالب سبزی را در خصوص تجاوز به این بنده خدا آوره بودند که بگذریم! به هرحال معلوم می شود که این شهیده مذکور که موسوی برایش مجلس ختم گرفته زنده است.

دروغ و توهم سبز ادامه دارد...

دختر جواد امام که ربوده شده بودند، معلوم می شود که فراری بوده است و به دستور سران سبز این بازی به راه افتاده است. پخش زنده بازی فوتبال استقلال به تاخیر می افتد اعلام می شود که موج سبز استادیوم را برداشته و یک ساعت بعد توهم سبز موسوی رنگ جدیدی می گیرد ...

چرا دروغ؟ چرا توهم؟

ادعای تقلب سبز و «جابه جایی» حداقل یازده میلیون رای را به یاد آوریم. برای چنین تقلبی باید در حدود 40 هزار صندوق جابه جایی های گسترده صورت گرفته باشد. اگر به ازای هر صندوق، 15 نفر را در نظر بگیریم، با توجه به اینکه تقلب در هر صندوق باید با «اجماع» تمامی اعضای اجرایی و نظارتی آن صندوق باشد، بیش از شش صد هزار نفر از معلمان و معتمدین محلات باید به صورت مستقیم در این «شعبده بازی» و «صحنه سازی» نقش داشته اند و باتبع اثبات آن باید راحت باشد.

برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی، لیست صندوق ها به تفکیک ارائه شد. دکتر دانشجو، رئیس ستاد انتخابات کشور و کدخدا سخنگوی شورای نگهبان، اعلام کردند که امضای نمایندگان موسوی و کروبی در صورت جلسه نهایی تایید بیش از چهل هزار صندوق (از 45 هزار) صندوق موجود است. وی از موسوی خواست که رسما اعلام کند در کدام صندوق ها تقلب شده است تا امضای نمایندگان خودش را در صورت جلسات همان صندوق ها را منتشر کنند و پاسخ، چیزی نبود جز سکوت!

بله! ریشه این دروغ ها، توهم ها و فحاشی های سبز را باید در دروغ اولیه و عجز ناتوانی پادشاهان سبز در اثبات دروغ خود (که نشدنی است) دانست.

سبز ها و اربابانشان را رها نکنیم!

یکی از مشکلات دروغگو این است که باید در ادامه دروغ های بیشتری بگوید. اربابان سبز به خاطر بزرگترین دروغ تاریخی این مملکت که گفتند، مجبور اند که دروغ های جدیدی بگویند و بازی های جدیدی به راه بیاندازند. همچنین، سبزهایی که از بغض احمدی نژاد خود را به حماقت زده اند هر روز باید حماقت بیشتری را مرتکب شوند و خود را بیش از پیش به جهالت بزنند. اما راه حلی برای کف کردن این موج دروغگو:

بر فرض که رهبری و احمدی نژاد دیکتاتور هستند، بر فرض که 72 تن از یاران امام میرحسین شهید شده اند، بر فرض که حمایت از قدس اشتباه است و باید از اسرائیل حمایت کرد، بر فرض که بتوانیم چشممان بر روی کشته شدن 12 بسیجی ببندیم، بر فرض که بتوانیم صحنه های دلخراشی که دختران چادری را در میدان محسنی به روی زمین می کشیدند فراموش کنیم، بر فرض که فحاشی های سبز اراذل و اوباش سبزپوش به خانواده معظم شهدا در بهشت زهرا و در روز چهلم شهدای سبز از یاد ببریم، بر فرض که موج سبز شش هزار نفری روز قدس که حتی پادشاهان سبز هم از حضور در آن عاجز ماندند را میلیونی بدانیم، بر فرض که جمهوری اسلامی پلید ترین نظام هستی باشد، بر فرض که تمام دروغ های سبز را باور کنیم، ...، ماجرای تقلب سبز چه شد؟

مغز پسته ای ها برای فرار از دروغ بزرگ خود، دروغ های بیشتری می گویند. برای فرار از بحران خود ساخته بحران های بیشتر به راه می اندازند، اما نباید فریب خورد. بعد از هر دروغ سبز، علاوه بر پرداختن به آن دروغ باید از دروغ بزرگ تقلب سبز هم دوباره یاد شود و از آنها در خصوص ماجرای تقلب سبز سوال شود.

با توهم سبزی ها چه باید کرد؟

bahr — Wed, 23 Sep 2009 13:29:18 GMT

پیرمرد و عملیات چماق به دستان

روز قدس امسال از ابتدای صبح تا نزدیک اذان در حال راه پیمایی در اطراف دانشگاه تهران بودم. حوالی ساعت ده صبح بود. جماعتی از سبزی ها طبق قرار قبلی در میدان ولی عصر جمع شده بودند. از طرفی یک گروه از راهپیمانان روز قدس از خیابان فلسطین به سمت میدان فلسطین سرازیر شده بودند. جمعیت چند ده هزار نفری پرچم های فلسطین و ایران را حمل می کردند و من در نزدیکی تقاطع بلوار کشاورز تقاطع فلسطین ایستاده بودم. برخی سبزی ها از میدان ولی عصر به سمت چهار راه فلسطین آمدند. راه پیمایان روز قدس که به چهارراه می رسیدند شاهد صحنه های سبزی بودند که مطئنا فراموش نخواهند کرد. دخترکان و پسرکانی که تعدادشان به صد نفر هم نمی رسید شعار نه غزه نه لبنان سر می دادند. مشخص بود که برای ایجاد درگیری به سمت چهاراه آمده اند. مردم امسال با دیدن نفاق سبز با شور خاصی شعار «مرگ بر اسرائیل» می دادند. شعار های «مرگ بر انگلیس» و «مرگ بر بی بی سی» هم زیاد شنیده می شد. با برخی در چهار راه ایستاده بودیم تا از بروز درگیری احتمالی بین راهپیمایان با سبزپوشانی که بعضا بطری آب به دست در حال روزه خواری بودند، جلوگیری کنیم.

به یک باره دختری را دیدم که شال سبز برگردن، یک تنه به خط دشمن (راه پیمایان) زده است! و با پیرمردی به شدت دهان به دهان شده است. اطراف دختر، هیچ سبزی دیگری نبود و دور تا دورش بچه های حزب اللهی بودند که متعجب او و پیرمرد را نگاه می کردند. چون چفیه برگردن داشتم و پرچم ایران در دست، با خود فکر کردم که شاید پیرمرد به حرفم گوش کند. نزدیک شدم. پیرمرد را کنار کشیدم: حاج آقا! ولشون کنید! اینها ارزشش را ندارند، می خواهند روز قدس را به هم بزنند. مراسم شروع می شود، شما هم برید پایین.

پیرمرد از دیدن این همه نفاق داغان بود. یکی از بچه ها بوسیدش و گفت: «حاج آقا روز قدس فقط باید مرگ بر اسرائیل گفت». پیرمرد با چهره ای مغموم اما مصمم و «مرگ بر اسرائیل» گویان به راهش ادامه داد. به دختر نگاه کردم. یکی از اقوام بود! سلام و علیکی کردیم. راهنماییش کردیم که به سمت میدان ولی عصر نزد سبزی ها برود.

همان شب افطار در کنار اقوام بودم. مادر دختر مذکور با آب و تاب تعریف می کرد که دخترش را چماق به دستان طی یک عملیات حساب شده، دوره کرده اند و ضرب و شتم کرده اند! خود آن دختر هم تایید می کرد! ماجرا را برایشان تعریف کردم و خواهش کردم لااقل در مقابل من که شاهد آن ماجرا بودم، از توهمات سبز خود سخن نگویند!

توهم فراگیر

«توهم سبز»، پدیده ای است که به شدت فراگیر شده است. بارها مشاهده کرده ایم که از صدر تا ذیل سبزی ها را توهم فرا گرفته است. میرحسین موسوی به خانه یک دختر فراری که زنده است می رود و یک روز بعد برایش مجلس ختم می گیرد. سایت جبهه مشارکت اسامی 72 تن از یاران امام (!) میرحسین را اعلام می کند و به فاصله چند روز تعداد کشته ها را به سی تن کاهش می دهد (که آن لیست هم با افشاگری مواجه می شود!). روزی دختر جواد امام را قائم می کنند و بعد اعلام می کنند نیروهای لباس شخصی او را دزدیده اند. روز دیگر از تجاوز به زندانیانی سخن می گویند که در دسترس نیستند ...

توهم جمعیت سبز

یکی از ابعاد مهم «توهم سبز»، توهم میزان جمیعت آنهاست. بعد از یک ماه تبلیغات وسیع اسرائیل و اصلاح طلبان، جمعیتی در حدود شش تا هفت هزار نفر در روز قدس جمع می شوند. جمعیت آنقدر کم است که حتی رهبران سبز بیش از پنج دقیقه نمی توانند در میان جماعت عصبی راه پیمایان دوام بیاورند و به زور گاز اشک آور و چماق پلیس از دست مردم می گریزند. اما نکته لطیف آنجاست که توهم سبز اصرار دارد با کمک فتوشاپ ثابت کند که تهران روز سبزی را به سر برده است. (به لینک http://www.inn.ir/newsdetail.aspx?id=26305 مراجعه شود)

نماز جمعه تاریخی به امامت رفسنجانی را به یاد آوریم. نمازی که ادعا شد میلیون ها نفر در آن شرکت کرده اند. اما نمازگزارانی که با کفش نماز می خواندند آن قدر ناچیز بوند که حتی فتوشاپ هم نتوانست یک عکس معمولی از خیابان طالقانی بعد از تقاطع وصال برای آنها بسازد، تا مشخص شود نمازی با ابعاد همیشگی برپا شده است.

یا ماجرای طنزی که روزنامه اعتماد ملی ادعا کرد که در مراسم مسجد قبا، در کوچه قبا صدها هزار نفر شرکت کرده اند! و بعد عکس های آن منتشر شد که جماعتی کمتراز پانصد نفر حتی کوچه قبا را هم پر نکرده اند.

توهم استادیومی

در آخرین نمونه، موج سبز با اراده امت اسلامی در روز قدس به کف تبدیل می شود. مغز پسته ای ها در حالیکه مشغول کار با فتوشاپ برای لاپوشانی افتضاح به بار آورده بودند، متوجه می شوند که پخش مستقیم بازی استقلال به دلایل فنی انجام نشده است. مغزهای پسته ای به کار می افتد و در سلسه توهمات خود افشا می کند که ده ها هزار تماشاگر سبزپوش در استادیوم حاضر هستند و صدا و سیما نمی تواند بازی را پخش کند! ساعتی بعد از پخش فیلم بازی پرده ای دیگر از توهمات سبز کنار می رود تا کلکسیون توهمات سبز، با اضافه شدن نوع استادیومی آن، تکمیل شود.

چه باید کرد؟

در قبال توهم سبز چه باید کرد؟ توهمی که از صدر تا ذیل این جریان بی ریشه را گرفته است. یک راه، راهی است که نیروهای حزب اللهی در پیش گرفته اند و آن افشای دروغ های موسوی و طرفداران بی منطقش است. اما تجربه نشان داده است که این راه، پاسخ مناسب نمی گیرد. یعنی هرچند که برای عموم مردم برای شناخت جریان نفاق سبز موثر است اما برای خود این افراد مناسب نبوده و نیست.

نگارنده فکر می کند که دوستان حزب اللهی ما به جای بحث های بی پایان و افشاگری های هر روزه دست به دعا بردارند و برای شفای امراض قلوب سبز دوستانمان به درگاه پروردگار عالم روی آورند تا شاید خداوندگار فکری به حال این جماعت کند.

با این کینه ها و لج بازی ها بعید است که از دست بشریت کاری ساخته شود، مگر آنکه خداوند کاری کند. انشاءالله

دریوزگی سبز، موقعیتی بی نظیر برای شناخت انقلاب اسلامی

bahr — Sun, 20 Sep 2009 07:13:18 GMT

وقتی سبزها کم می آورند

سه ساعت است که در خیابان ها راه رفته ام. مردم با شور دیگری «مرگ بر اسرائیل» می گویند. «مرگ بر انگلیس» بیشتر از «مرگ بر آمریکا» به گوش می رسد. به بلوار کشاورز ـ تقاطع قدس می رسم که اذان می شود. جایی برای نشستن نیست، پس به سمت میدان ولی عصر می روم. جماعتی سبز پوش با سوت و کف ممتد به استقبال اذان رفته اند و در مقابل مردم ایستاده اند تا نتوانند جانماز خود را پهن کنند. جا برای نماز نیست. کمتر از ده دقیقه، فشار جمعیت کف سبز را به عقب پس می زند.

با شروع خطبه ها و در نهایت شروع نماز، سبزپوشان روزه دار که بعضا بطری آب به همراه دارند! کاملا به بیرون از محوطه بلوار که مرکز اصلیشان بود، رانده می شوند. تبلیغات بچگانه اصلاح طلبان و صهیونیست ها باعث شده است که مردم بیش از پیش به صحنه بیایند. مشخص است که سبزی ها گرخیده اند! دخترکان فیروزه ای، از کم آوردن مردان عصبی می شوند:

ـ همینجا می مونیم. شما اگر مردش نیستید برید.

ـ ...! مگه جمعیت را نمی بینی!

صحنه ی مضحکی است.

امت اسلامی سنگ تمام گذاشته است. در حوالی خیابان فلسطین تقاطع بلوار کشاورز جایی پیدا می کنم و می نشینم.

موجی که کف شد

روز قدس امسال باشکوه ترین مراسمی بود که در طول سالیان اخیر در تهران مشاهده کردم. همانگونه که قابل پیش بینی بود جمعیتی در حدود شش، هفت هزار نفر در میدان ولی عصر و بخش کمتری در خیابان انقلاب تجمع کردند تا خوراک رسانه های اسرائیلی را فراهم کنند. جمعیت خیره کننده امروز، موج سبز را در کمتر از یک ساعت به کف تبدیل کرد. کفی که حتی رهبرانش هم نتوانستند در تظاهرات امروز شرکت کنند.

دریوزگی سبز

رسانه های صهیونیستی و باتبع آن، اصلاح طلبان دنیا در حال حاضر مشغول پوشش خبری سبزپوشانی هستند که تابلوهای «مرگ بر اسرائیل» را پاره می کردند و شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران»، سر می دادند. غربی ها و غرب زدگان، تلاش می کنند که تظاهرات میلیون ها مسلمان حامی مقاومت، تحت الشعاع حضور سبز! چند هزار نفر قرار گیرد. و البته مشخص است که آنها نیز برای همین نیت آمده بودند و این معنی کاملی است از آنچه من آن را «دریوزگی سبز» می نامم.

دریوزگی سبز و موقعیت بی نظیر برای انقلاب اسلامی

در بیست سال گذشته تلاش بسیاری شد تا فضای جامعه از فضایی «عقیدتی» خارج شود. سازندگی و توسعه اقتصادی، بهانه ای شد برای فراموش شدن بحث های عقیدتی. توسعه سیاسی هم با به پیش کشاندن بحث های سرکاری و رواج جوهای استادیومی چپ و راست، تیر خلاصی بود بر پیکره فضای عقیدتی جامعه.

«مستضعفین» تبدیل به قشر آسیب پذیر شدند، «حکومت جهانی اسلام» تبدیل به تعامل با جامعه جهانی شد، «آرمان قدس» و «نابودی اسرائیل» تبدیل به تلاش های دیپلماتیک شد... و در یک کلام از َ«امام»، آقای خمینی ساختند که آدم خوبی بود و رفت! ...

حضور چهارساله احمدی نژاد این فرصت را به جامعه داد تا دوباره به آرمان هایش بیاندیشد. «انقلاب اسلامی»، مفهومی است که امروز دوباره جان گرفته است و مخالفانش با تمام وجود به میدان آمده اند. باید از این فضای شورانگیز برای جبران سالیان گذشته بهره جست.

انبوه مناظره هایی که توسط نیروهای حزب اللهی در دانشگاه ها پیش از انتخابات تدارک دیده شد، باید امروز در خصوص مباحث بنیادین ادامه پیدا کند. استراتژی اصلاح طلبان در تمامی دنیا ایجاد فضایی غیرعقلانی است. آنها اهل مناظره و بحث نیستند. تجربه تاریخی نشان داده است که از مناظره فراری اند. در فضایی سیاسی یا سیاست زده است که «موج» به وجود می آید و موج سواران اصلاح طلب علیه منافع ملت های مظلوم، موج سواری می کنند.

به کف کردن موج ها و موج سواران، دل خوش نکنیم

در ایران اسلامی نیز نباید به کف کردن موج سبز، دل خوش کرد. ضربه ای که امروز نظام از دریوزگی سبز می خورد ماحصل عدم ارائه بحث های بنیادین پیرامون انقلاب اسلامی است.

قدر این فضای فعال و شاداب که ماحصل مشترک طرفدران و مخالفان انقلاب اسلامی است را باید بدانیم و از آن برای شناخت «انقلاب اسلامی» و معرفی آن به دیگران بهره گیریم. از حق نگذریم خود ما هم خیلی وقت است که از تفکرات امام جا مانده ایم و بی خبریم. تلاش کنیم برای شناخت «انقلاب اسلامی»، راه امام، آرمان قدس، ... و برای شناخت امام حق و آمادگی برای ظهورش، امامی که ظاهرا خیلی زودتر از آنچه فکر می کردیم، خواهد آمد. انشاءالله

دریوزگی سبز به روایت روزنامه صهیونیستی هاآرتص هم خواندنی است:

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1115637.html

روز از نو، روزی از نو

bahr — Fri, 28 Aug 2009 02:59:52 GMT